مدرسه ما در چهار راه زندان شیراز بود. هنوز هم هست. قرابت مکانی زندان عادل آباد بر مسئولان این مدرسه اثر زیادی گذاشته بود. سرپرستانی سوت به دهان و شلاق به دست که بدترین لحظه­ های زندگیم را با آنان سپری کردم. یادم هست آقای "ه"  برای تنبیه یکی از دانش­ آموزان مجبورش کرد سطل به دهان دور محوطه بچرخد. صحنه­ هایی که تداعی کننده مجرمان آفتابه به گردن طرح­های امنیت اجتماعی بودند. مگر می­ شود چنین صحنه­ های زیبایی را فراموش کنم. با آنکه دانش­ آموز تنبلی نبودم اما هیچ وقت محبوب سرپرستان عزیز نبودم چرا که کسانی می­توانستند این محبوبیت را کسب کنند که چشم و گوش سرپرستان در میان بچه­ ها باشند. که معروفترین آن­ها مجید جون معروف به مجید چای بود چون که ایشان علاوه بر ماموریت خطیر زیرآب زنی بچه ­ها، مسئولیت چای سلف سرویس را نیز برعهده داشتند. هنوزم وقتی آن شبی را که برق رفته بود و آقای سرپرست در کنج راهرو کز کرده بود تا بچه­ ها را نوازش کند یادم می­ آید، درد شلاقش را بر پشت کمرم احساس می­کنم. بعدها آقای سرپرست در ددمنشی آن­چنان پیشرفت کرد که به سرپرستی دبیرستان شهید بهشتی برای کنترل شیرهای رام نشدنی ایل که هنوز رگه­ هایی از آن شهامت را داشتند گمارده شد و این چنین است ترقی­ های روزگار ما. البته بودند سرپرستان شریفی که حاضر نبودند به هرکاری دست بزنند افرادی همچون آقایان سید عبدالحمید موسوی، بسنده، بهزادی، طهماسبی و ...

متاسفانه بهترین خاطرات این سه ساله را با کسانی دارم که قشقایی نبودند. آقایان طاهر حیدری­پور دبیر زبان محبوب بچه­ها، آقای حسینی، آقای غفاری، فریدونی و آقای دهقان مدیر بسیار دوست داشتنی که ما غبطه می­خوردیم که چرا دیر به مدرسه ما آمد و ما بیش از یک سال در خدمتشون نبودیم.

باور دارم که در زندگی بعضی از انسان­ها زخم­ هایی است که مثل خوره روح آن­ها را می­خورد. شلاق­ های کف دست، خودکارهای لای انگشت، کلاغ پر، پا مرغی، تحقیر، نوشته­ های روی دیوار، اتهام­ های بی­ پایه و اساس و بدتر از همه احضار ولی که باور کنید از احضار روح هم وحشتناک­تر بود و من چندین بار افتخار این تجربه شیرین را داشته­ ام. چرا که اولا پیدا کردن اولیایی که آدرس مشخصی نداشتند، کار آسانی نبود. ثانیا پدران ما هیچ وقت حاضر نبودند کارشان را بی ­خیال شده و به خاطر ما تا شهر بیایند. ثالثا با آمدن آن­ها خودشان نیز تحقیر می­شدند و در پایان خود نیز مهر تاییدی بر گفته ­های مسئولان مدرسه می­ زدند و چه بسا با چند تا سیلی ادبمان می­ کردند.

حالا با بیش از سیزده سال زندگی خوابگاهی من مانده ­ام و توقعات به­ جای مادری که روزگاری عزیزانش با سواد پنجم ابتدایی نان ­آور خانه ­شان بوده ­اند و پدری پیر که مکتب و مدرسه و دانشگاه، همه را مدرسه می­ داند (پسرم این مدرسه تو کی تمام می­شود؟) و این است که به بی­ ارزشی سواد و ارزش شهامتی که از من و امثال من گرفتند، بیش از همیشه ایمان دارم.

و اما حرف پایانی برای مدیران مراکز شبانه روزی

آنچه گفته شد داستانی نیست که آفریده ذهن من باشد بلکه خاطرات تلخ هزاران دانش ­آموزی است که محیط خشک و نظامی گونه خوابگاه­ های دانش ­آموزی را تجربه کرده ­اند.

مراکز شبانه روزی زندان گوانتانامو و دانش آموزانش تروریست­های القاعده نیستند. به شخصیت­هایشان احترام بگذارید و آن­ها را شجاعان بی­سواد فراری از درس و مدرسه و یا باسوادان ترسو و عقده ­ای بار نیاورید.

محسن غدیریان­فر

بهار 1388

EMAIL: MOHSEN_710@YAHOO.COM

  RSS